Voorbereiding: Het geplande tripje met de mannen in juni heb ik voorbij laten gaan vanwege de slechte weersvoorspellingen. Met onweer (& > 35 graden) hoef ik niet in de bergen te zijn en zeker niet op een stalen ros... Uiteraard een dikke jammer, want er stonden wel wat giganten in de planning. Ook al was de laatste maanden de tijd die er overbleef om te trainen, vanwege werk, erg gering.
Oja, op Strava ben ik incognito gegaan en dat bevalt goed; minder bezig zijn met tijden en af van dat domme 'gekudo'. Voor mezelf wil ik de data nog wel hebben, dat blijft leuk.
Maar waar is dit nu eigenlijk een verslag van? Uiteindelijk van de beklimming van 2 bergen in de Franse Alpen, maar in augustus pas. En hoe dat zo is gekomen?
Verslag: Na 9 jaar trouwe dienst geeft de Subaru Forester er op de zomervakantie in Frankrijk de brui aan. Vanwege het overlijden van lieve opa Rysiu keren we daarom o.a met de nachttrein via Parijs terug naar Nederland, een kapotte maar met spullen gevulde auto met fietsdrager achterlatend op de camping in de buurt van Briancon.
Na de bijzonder mooie en intieme uitvaart staat plots week 6 van de zomervakantie voor de deur, de laatste dus. Met de nieuwe auto ga ik opnieuw naar Frankrijk, maar nu alleen en de racefiets gaat mee!
Op de eerste dag ga ik, na de bergwandeling in de ochtend, alle spullen ophalen, behalve de Forester zelf; van de plaatselijke sloper krijg ik een 'certificate de destruction'. Na het geregel is er ruimte voor het gesport.
Op dag twee lonkt namelijk de Col du Galibier (vanuit de zuidkant), 8.6 km klimmen met een gem. stijgingspercentage van 6,8%.
Vanuit het hotel eerst de Col de Lautaret (die de jongens 7,5 km hebben opgefietst voor de voorlaatste Tour-etappe!) om vervolgens noodgedwongen te pauzeren cq te schuilen voor de regen aan de voet van de Galibier. Koffie!
Maar dan mag ik eindelijk los! Het is genieten, de hoogte vooral en de prachtige vergezichten. Het fietsen ging lekker, maar ook rustig aan (klimtempo 10,3 km/u), geen gekkigheid. Er is weinig overig verkeer. Met een laatste km van 9,5% sta ik na 50 minuten klimmen op de top op maar liefst 2642 m hoogte.
Dag drie wordt een lange en inspannende, want bepakt en bezakt check ik al om 7.45u uit en rijd ik in een uur naar de voet van de Alpe d'Huez in Bourg d'Oisans. Parkeren bij de camping en even warm fietsen richting het grote houten huis wat ik voor juni voorzien had.
Zo vroeg in de ochtend is het heerlijk rustig, nog onder de 20 graden en zijn het enkelingen die ik inhaal of door wie ik wordt ingehaald.
Het laatste stuk, eigenlijk al in het dorp, is pittig, je denkt er steeds te zijn, maar dan is er toch weer een klimstuk. Al met al, in 1u16 ben ik boven, klimtempo is slechts 9,4 km per uur.
Even pauzeren, goed eten en drinken om vervolgens richting de Col de Sarenne te gaan. Een prachtige vallei met matig asfalt. Daar waar de Tour omhoog kwam, ga ik, na eerst weer een aardige klim, lang dalen. De buien van gisteren hebben hier aardig huisgehouden; genoeg stenen en takken op de weg, het dalen is echt opletten geblazen.
Een smalle weg tegen de steile wand aangeplakt, met ik meen 7 tunneltjes. Bijna niemand te bekennen hier (misschien lag dat ook aan de aardig pittige beklimming vanaf Freyney), maar echt een adembenemende aanrader!
Na al dat dalende bochtenwerk kom je weer uit op de Alpe d'Huez, wederom in bocht 16, om je heerlijk te laten uitrollen. Zeer genoten!
Even wassen en omkleden bij de auto om vervolgens 9u later mijn eigen bedje weer in te rollen. Met dank aan de fijne, luxe Mazda CX-5 met cruise control... Zo maak je van de nood een deugd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten